Elfstedentocht Dag 8: Rijs-Rijs (mislukte poging)

Op deze zaterdag in september is het eindelijk mooi weer en er is wel wind, maar die staat de goede kant op. Tussen alle drukte van het werk door heb ik besloten om vandaag van Rijs naar Galamadammen te peddelen. 

Ik ga dit keer met de auto om tijd te besparen en parkeer op de parkeerplaats van het Rijster Bos. Daar is ook een restaurant, ik hoop nog even naar de WC te kunnen, maar het is dicht. Ernaast is een camperplaats waar ik stiekem even naar het toiletgebouw ga. Vervolgens moet ik nog een keer terug naar de auto omdat ik een waterfles ben vergeten. 

Maar nu ben ik er helemaal klaar voor en loop richting de Blokjesbrug en de steiger, waar ik de vorige keer opgeklommen was. De steiger  lijkt nu behoorlijk hoog. Het lijkt ook wel dat het water lager staat. Maar omdat ik de vorige keer er hier uitgekomen ben, neem ik als vanzelfsprekend aan dat er hier in gaan ook moet kunnen. Dat blijkt later helaas een verkeerde inschatting.

De packraft leg ik altijd met de achterste punt op de kant en de voorkant in het water, stap dan in en glijd het water in. De ervaring heeft geleerd dat dit de meest veilige en pijnloze manier is om het water in te komen, want het is een heel licht bootje als je er niet in zit. Als het hoogte verschil echter te groot is wordt het moeilijk en kom je met een flinke plons in het water terecht. 

In dit geval heb ik, denk ik, de boot ook niet helemaal goed neergelegd. In ieder geval, ik schuif het water in terwijl in nog niet helemaal goed zit, kan mijn evenwicht vervolgens niet bewaren en sla om. 

Mijn zwemvest heb ik om, omdat ik een meer over ga steken, en dat gaat af, waardoor er een soort zwemband om mijn nek wordt gevormd, met een koolstofpatroon gevuld, zodra het nat wordt. Prima om niet te verdrinken, maar ik kan hier staan op de bodem, dus ik doe hem snel af.

Dan is het eerst alle spullen verzamelen en op het droge leggen. Gelukkig is mijn peddel niet weggedreven en spoorloos verdwenen, zoals bij een vorige keer dat ik omsloeg. Als alles op de steiger ligt en de boot is vastgebonden, moet ik zelf nog aan land. De steiger is te hoog en er is geen zwemtrapje. Tja...wie gaat er ook in deze moddersloot zwemmen.

Ik slaag er tenslotte in om aan de overkant bij mensen op het gazon te klauteren. Gelukkig hebben ze geen waakhond. Met mijn natte kleren loop ik door hun tuin en stap over de heg. Blijkbaar zijn ze niet thuis, want niemand heeft me gezien. Op de steiger rust ik even uit en verzamel alle spullen. Het zwemvest laat ik leeglopen, ik weet niet of het zo weer gebruikt kan worden, daar moet ik de gebruiksaanwijzing op na slaan. Nat met alle spullen loop ik terug naar de auto. Ik kom wat mensen tegen, maar die groeten mij gewoon alsof er niets aan de hand is. Terwijl ik er toch wat vreemd bij loop alsof het normaal is om met kleren aan te gaan zwemmen in een moddersloot.

Het kleine tasje is toch een beetje nat geworden van binnen (misschien niet goed dicht gedaan, later maar eens testen in een emmer water). Maar de telefoon en autosleutel doen het nog gewoon. Bij het restaurant, dat nu wel open is, kan ik droge kleren aan trekken, die ik gelukkig bij me heb. Met een tosti en een kopje thee bekom ik van de schrik. 

Maar deze dag is helaas verder verloren, wat peddelen betreft. Het was wel een goede test van mijn materiaal. Dus ga ik weer in de auto terug naar huis. Als ik onderweg ben, gaat het flink regenen, eerder dan de buienradar heeft voorspeld.